Jeśli bracia zobaczą, że tak się Panu podoba, niech głoszą słowo Boże, aby ludzie uwierzyli w Boga wszechmogącego, Ojca i Syna, i Ducha Świętego, Stworzyciela wszystkich rzeczy, w Syna Odkupiciela i Zbawiciela i aby przyjęli chrzest i zostali chrześcijanami, ponieważ kto nie odrodzi się z wody i z Ducha Świętego, nie może wejść do Królestwa Bożego.
/Reguła franciszkańska z 1221/ 

Kustodia Ziemi Świętej, licząca dzisiaj około 300 członków z blisko 30 różnych krajów, podzielona na 49 wspólnot klasztornych. Franciszkańscy misjonarze pracują w 6 krajach Bliskiego Wschodu: Izraelu, Palestynie, Syrii, Libanie, Egipcie, na Cyprze i Rodosie. Głównym przełożonym tej jednostki administracyjnej założonego przez św. Franciszka z Asyżu w 1209 zakonu jest wybierany przez samych braci na okres sześciu lat Kustosz Ziemi Świętej; obecnie Pierbattista Pizzaballa z Bergamo we Włoszech. Funkcję zastępcy ojca Kustosza pełni wikariusz kustodialny, którym od 2004 jest Hiszpan o. Artemio Vitores z Cevico Navero w prowincji Palencia. 

Ciałem doradczym Kustosza jest tzw. dyskretorium. Składa się ono z tylu braci, ile grup językowych aktualnie istnieje w łonie wspólnoty kustodialnej. Dyskretorium spotyka się raz w miesiącu, asystuje Kustosza w podejmowaniu ważnych dla misji franciszkańskiej decyzji, aprobuje budżet roczny i przyjmuje sprawozdania braci, którym zarząd Kustodii powierzył jakieś konkretne zadania. Obecnie w Kustodii pracuje ponad 15 franciszkanów z Polski. Mamy więc własnego dyskreta, którym jest pochodzący z prowincji panewnickiej o. Dobromir Jasztal. Pełni on jednocześnie funkcję ekonoma. 

Chociaż głównymi zadaniami braci z Ziemi Świętej, zgodnie z poleceniem papieskim zawartym w bullach Gratias agimus i Nuper carrissime z 21 listopada 1342 jest opieka nad miejscami świętymi Palestyny i przybywającymi do tych najważniejszych sanktuariów chrześcijaństwa pielgrzymami, już od początków istnienia Kustodii starano się pozyskać dla Chrystusa okoliczną ludność muzułmańską. Wielu pierwszych parafian w okresie po upadku Królestwa Jerozolimskiego wywodziło się też ze wspólnot kościołów siostrzanych. Nie mając własnych pasterzy ormiańskich czy greckich, bądź też zaczynając brać udział w łacińskich nabożeństwach wraz z mężem czy żoną, arabscy chrześcijanie wybierali obrządek łaciński. 

Bracia mniejsi pracują dzisiaj w 29 parafiach, nie licząc kaplic szpitalnych, szkolnych czy ośrodków pomocy. Największe parafie łacińskie, w których do dzisiaj duszpasterzują franciszkanie, to oczywiście parafie w Jerozolimie, Betlejem i Nazarecie. 

Minoryci opiekują się jerozolimską wspólnotą katolików języka hebrajskiego, zwaną Qehillah. Ich proboszczem jest Polak, o. Apolinary Szwed z prowincji krakowskiej. Nie brak braci zaangażowanych w duszpasterstwo emigrantów z Filipin, Ameryki Łacińskiej, Europy Wschodniej i Afryki. Kościołem emigrantów jest franciszkańska parafia w Jafie. 

o. Abraham Sobkowski ofm

Paolo Gaidano, Misja brata Grifone wśród libańskich maronitów ok. 1450 roku, 1898, olej na płótnie, 200x300, klasztor Najświętszego Zbawiciela w Jerozolimie.

© 2017 Franciszkanie Zabrze. All Rights Reserved.

Please publish modules in offcanvas position.

Free Joomla! templates by Engine Templates