W sobotę 20 czerwca odbył się bazylice w Katowicach Panewnikach pogrzeb o. Wenantego Zuberta OFM. Ceremoniom pogrzebowym i Mszy św. przewodniczył ks. abp Damian Zimoń, przy licznym udziale duchowieństwa, współbraci, wiernych i przedstawicieli władz uczelnianych, zwłaszcza KUL, a mowę pogrzebową wygłosił o. prof. dr hab. Sławomir Ledwoń. O. Wenanty został pogrzebany na cmentarzu panewnickim w Katowicach-Ligocie.

O. Wenanty Bronisław Zubert urodził się 28 kwietnia 1935 roku w Ochojcu, powiat Katowice, z rodziców Józefa i Marii z domu Rydzek. Po dwóch tygodniach został ochrzczony w kościele parafialnym Najświętszego Serca Pana Jezusa w Piotrowicach, otrzymując imię Bronisław.

W kilka miesięcy po urodzeniu, rodzina Zubertów przeprowadziła się do Panewnik. Miał dwóch braci i siostrę. W 1941 roku zaczął uczęszczać do Szkoły Podstawowej w Panewnikach, gdzie uczono w języku niemieckim. W odrodzonej Polsce naukę rozpoczął w 1945 roku, którą ukończył w 1948 roku. W czasie nauki szkolnej uczęszczał też pilnie na naukę religii przygotowując się do Pierwszej Komunii Świętej i do sakramentu bierzmowania, którego udzielił mu 2 września 1946 roku w panewnickim kościele ks. bp. Stanisław Adamski. Należał także do Krucjaty Eucharystycznej. Czując powołanie do Zakonu Franciszkańskiego postanowił wstąpić do Kolegium Serafickiego w Nysie i po zdaniu egzaminu wstępnego rozpoczął w 1948 roku naukę w tymże Kolegium, a od roku 1950 kontynuował naukę w Małym Seminarium Franciszkańskim w Jarocinie. Tam, w 1952 roku, zdał maturę przed zakonną komisją egzaminacyjną.

Zgłosił się następnie do Zakonu Franciszkanów prowincji Wniebowzięcia NMP, jako aspirant do kapłaństwa. Został przyjęty i skierowany do nowicjatu naszej Prowincji. Do nowicjatu przyjął go 20 sierpnia 1952 roku w Kobylinie minister prowincjalny o. Tytus Semkło - otrzymał zakonne imię Wenanty oraz habit franciszkański. Nowicjat odbył w klasztorze w Jarocinie pod okiem magistra nowicjatu o. Idziego Tica. Tam także, 25 sierpnia 1953 roku, złożył pierwszą profesję na ręce o. Tytusa Semkły

Kolejne lata 1953 - 1959 to okres studiów: najpierw od 1953 do 1955 roku Studium Filozoficzne w Opolu, a następnie od 1955 do 1959 Studium Teologiczne w Panewnikach. Profesję wieczystą przyjął od niego dnia 15 grudnia 1956 roku w Panewnikach definitor prowincjalny o. Chryzostom Kurek. Ks. bp Herbert Bednorz udzielił Mu w Panewnikach, 21 grudnia 1956 roku tonsury oraz następnego dnia niższych święceń ostiariatu i lektoratu. Kolejne niższe święcenia: egzorcystatu i akolitatu otrzymał z rąk ks. bpa Juliusza Bieńka 21 grudnia 1957 roku w kaplicy gimnazjum św. Jacka w Katowicach. Ks. Bp Herbert Bednorz wyświęcił Go 9 lutego 1958 roku w Panewnikach na subdiakona, 22 czerwca 1958 roku w katowickiej Katedrze na diakona oraz 14 sierpnia 1958 roku w Panewnikach na prezbitera.

Po święceniach prezbiteratu kończył studia teologiczne w Panewnikach, Przełożeni dostrzegając jego zdolności skierowali go już w 1959 roku na studia specjalistyczne z zakresu prawa kanonicznego na KUL. Po przedstawieniu pracy magisterskiej „Przeszkoda wieku do małżeństwa w prawie żydowskim, rzymskim i germańskim” oraz po zdaniu egzaminu magisterskiego otrzymał 16 listopada 1962 r.  dyplom magistra prawa kanonicznego. Wtedy też, od 1963 roku, związał się z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. W pierwszym okresie, do 1976 roku, jako adiunkt, uzyskał 13.12.1967 r. tytuł doktora prawa kanonicznego, a następnie rozpoczął starania o uzyskanie habilitacji, dlatego też w roku 1970, w poszukiwaniu materiałów do pracy habilitacyjnej, udał się do Paryża, a od grudnia 1970 roku był stypendystą na Uniwersytecie w Monachium. Pod koniec 1971 roku uzupełniał w Archiwum Roty Rzymskiej i w Bibliotece Watykańskiej część materiałów potrzebnych do pracy.

W latach 1975-1976 był kapelanem sióstr Służebniczek w Katowicach-Piotrowicach, a następnie od 1976 do 1978 przebywał w klasztorze w Rybniku i od 1978 roku w Panewnikach. Przebywając w tym klasztorze był w latach 1980 - 1983 w zarządzie klasztoru jako dyskret. Otrzymał także w 1978 roku nominację na wykładowcę prawa kanonicznego w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Panewnikach i od lutego 1979 podjął tam pracę dydaktyczną, którą prowadził aż do śmierci. Kontynuował też pracę nad uzyskaniem habilitacji, co nastąpiło w 1981 roku i co zostało 05.11.1982 r. potwierdzone przez Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Kapituła prowincjalna w 1986 roku wybrała o. Wenantego definitorem Prowincji. Urząd ten piastował przez trzy kadencje, od 1986 do 1995 roku.

W 1981 roku nastąpił drugi okres związania się o. Wenantego z KUL Podjął wtedy zajęcia dydaktyczne zlecone z prawa zakonnego. Po zatwierdzeniu przez władze państwowe 14.10.1983 r. uchwały Senatu Akademickiego KUL o powołaniu o. Wenantego na stanowisko docenta, został na tym stanowisku zatrudniony w III Katedrze Tekstu Prawa Kanonicznego na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk Prawnych KUL, a na wniosek Wydziału Teologiczno-Kanonicznego Towarzystwa Naukowego KUL został 08.11.1983 r. powołany na członka korespondenta tego Wydziału.

W roku akademickim 1990/1991 otrzymał tzw. „urlop sobotni”, który przeznaczył m. in. na 6-miesięczne stypendium w Katolickim Uniwersytecie w Nijmegen (Holandia).

Senat Akademicki KUL, 09.01.1992 r. powołał o. Wenantego na stanowisko profesora nadzwyczajnego i na tym stanowisku został zatrudniony z dniem 01.02.1992 roku w Katedrze Prawa Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego na Wydziale Prawa Kanonicznego i Świeckiego KUL, a 28.03.1992 tenże Senat nadał Mu tytuł naukowy profesora nauk prawnych oraz 20.01.1996 r. powołał na stanowisko profesora zwyczajnego tejże Katedry.

Od początku kapłaństwa o. Wenanty oddał się pracy naukowej i dydaktycznej, osiągając kolejne stopnie naukowe. Na KUL był kierownikiem Katedry Prawa Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego oraz przez jakiś czas pełnił obowiązki kierownika Katedry Prawa o Sakramentach Świętych na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji. W latach 1994 - 2005 był kierownikiem katedry Prawa Kanonicznego na Wydziale Teologii Uniwersytetu Opolskiego.

Chętnie podejmował pracę dydaktyczną: na KUL przez 40 lat, w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Katowicach-Panewnikach przez 36 lat (1979-2015), 14 lat w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Katowicach (1985-1999), 17 lat na filialnym Wydziale Teologii KUL w Katowicach (1988-2004), przez 2 lata w Spiŝskiej Kapitule na Słowacji (1996-1998) oraz na studium Uniwersytetu Ołomunieckiego w Velehradzie w Czechach (1998-2000).

Jako emerytowany prof. dr hab. zw. podjął w 2009 roku pracę w Wyższej Szkole Finansów i Prawa w Bielsku-Białej i do lutego 2015 roku był tam kierownikiem katedry państwa i prawa oraz członkiem Senatu Uczelni. W 2011 roku został doktorem honoris causa Uniwersytetu w Budapeszcie.   

Ogromny jest Jego dorobek naukowy w postaci publikacji książek, artykułów, sympozjów, wykładów gościnnych, recenzji. Był także promotorem wielu doktoratów  i bardzo wielu prac naukowych.
Doceniając Jego wkład w dziedzinie nauki Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nadal Mu w 2001 roku Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a 29.09.2008 odznaczył Medalem za Długoletnią Służbę.

Zmarł 30.05.2015 r.  w Meneton , na wyspie Karpathos w Grecji, podczas wyjazdu wypoczynkowego.
O. Wenanty Bronisław Zubert przeżył 80 lat, w Zakonie 62, w kapłaństwie 56.