II Polski Synod Plenarny (1991-1999) - Liturgia Kościoła po Soborze Watykańskim II

Liturgia w tajemnicy Kościoła

38. Mężczyźni, którzy są powołani przez Boga i Kościół, przez przyjęcie sakramentu święceń zostają naznaczeni nieusuwalnym charakterem duchowym. Dzięki temu sakramentowi posłanie, powierzone przez Chrystusa Apostołom, trwa w Kościele aż do końca czasów. Jest to więc sakrament posługi apostolskiej. Obejmuje on trzy stopnie: episkopat, prezbiterat i diakonat [63].

39. Nauka katolicka wyrażona w liturgii, Urząd Nauczycielski i stała praktyka Kościoła uznają, że istnieją dwa stopnie uczestniczenia w kapłaństwie Chrystusa: episkopat i prezbiterat. Diakonat jest przeznaczony do pomocy im i służenia. Dlatego pojęcie sacerdos - kapłan oznacza obecnie biskupów i prezbiterów, a nie diakonów [64].

40. Po Soborze Watykańskim II Kościół łaciński przywrócił diakonat stały "jako właściwy i trwały stopień hierarchiczny" [65]. Może być udzielany również żonatym mężczyznom. Uważa się, że w naszej dzisiejszej sytuacji może stanowić znaczne wzbogacenie realizacji posłannictwa Kościoła.

"Diakoni uczestniczą w specjalny sposób w posłaniu i łasce Chrystusa. Sakrament święceń naznacza ich pieczęcią («charakterem»), której nikt nie może usunąć. Upodabnia ich ona do Chrystusa, który stał się «diakonem», to znaczy sługą wszystkich. Do diakonów należy między innymi asystowanie biskupowi i prezbiterom przy celebracji Boskich misteriów, szczególnie Eucharystii, jej udzielanie, asystowanie przy zawieraniu małżeństwa i błogosławienie go, głoszenie Ewangelii i przepowiadanie, prowadzenie pogrzebu i poświęcanie się różnym posługom miłości" [66].

Polskie drogi odnowy liturgicznej

70. Święcenia diakonatu i kapłaństwa są przeżywane jako wielkie święto Kościoła partykularnego. Należy jednak przestrzegać przepisów kościelnych odnoszących się do terminów udzielania powyższych święceń.

Liturgia - zaproszenie do odpowiedzialności. Wskazania i zalecenia synodalne

125. Święceń biskupich, prezbiteratu i diakonatu należy udzielać z zasady w niedziele i obowiązujące święta, tak aby wierni jak najliczniej mogli uczestniczyć w tych obrzędach [105]. Pierwszym i głównym miejscem sprawowania sakramentu święceń jest kościół katedralny, jako matka kościołów. W kościołach parafialnych należy sprawować uroczyste Msze św. prymicyjne, aby przeżywanie ich przez wiernych otwierało serca wiernych na Boże powołanie i pobudzało do modlitwy o nowych robotników winnicy Pańskiej.

126. Synod postuluje szybkie wydanie polskiego przekładu odnowionych obrzędów święceń i posług.

przypisy

63. Por. KKK, 1536. Sakrament święceń jest omówiony szerzej w dokumencie synodalnym "Powołani do służby Bożej w Kościele".

64. KKK, 1554.

65. Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele, 29.

66. KKK, 1570; por. Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna o Kościele, 29 i 41; Konstytucja o liturgii świętej, 35; Dekret o działalności misyjnej Kościoła, 16.

105. Por. KPK, kan. 1010-1011.