23 września zmarł w klasztorze na Goruszkach w Miejskiej Górce o. Hilary Saternus OFM.

Pogrzeb + o. Hilarego odbył się w klasztorze na Goruszkach w sobotę 26 września. Uroczystościom przewodniczył o. Ezdrasz Biesok OFM, Minister Prowincjalny naszej prowincji zakonnej.

Ze wspólnoty zabrzańskiej w pogrzebie uczestniczyli o. Mateusz i br. Nazariusz.

O. Hilary Saternus urodził się dnia 13 lipca 1934 roku w Nowym Bytomiu, jako pierwsze dziecko drogisty Piotra Saternusa i Elfrydy z domu Cepok. Ochrzczony został 29.07.1934 r. w parafii św. Pawła w Nowym Bytomiu. Naukę w szkole powszechnej rozpoczął w czasie okupacji 1 kwietnia 1941 r. Przez 4 lata uczęszczał do szkoły niemieckiej. Po wojnie automatycznie kontynuował naukę w szkole polskiej, od klasy trzeciej do siódmej, którą ukończył w 1949 roku. Równocześnie z uczęszczaniem do szkoły powszechnej w 1945 roku uczęszczał na naukę przygotowawczą do pierwszej spowiedzi i komunii św., do której przystąpił po raz pierwszy 15 sierpnia tegoż roku w Dąbrówce Małej. Bierzmowany został rok później przez ks. biskupa Juliusza Bienka. Po opuszczeniu szkoły powszechnej zgłosił się do kolegium OO. Franciszkanów w Nysie, gdzie gdzie w 1950 r. ukończył klasę ósmą. Od 1950 r. był wychowankiem Małego Seminarium OO. Franciszkanów w Jarocinie – ukończył tam klasę dziewiątą i dziesiątą, uzyskując w 1952 r. promocję do klasy jedenastej. Nie mógł rozpocząć nauki w klasie jedenastej, gdyż władze państwowe zamknęły Małe Seminarium. Chcąc być wiernym  powziętej decyzji pozostania zakonnikiem św. Franciszka, skierował 22 lipca 1952 r. prośbę o przyjęcie  do nowicjatu Zakonu  Franciszkanów prowincji Wniebowzięcia NMP.

Nowicjat rozpoczął 08.09.1952 r. w Kobylinie, otrzymując habit z rąk o. Józefa Zająca, który był kustoszem Prowincji i magistrem nowicjatu. Po rocznym pobycie w Kobylinie, złożył tam 09.09.1953 r. pierwszą profesję na ręce ministra prowincjalnego o. Tytusa Semkło, po czym udał się do klasztoru w Rybniku, gdzie uczęszczał do klasy jedenastej. W latach 1954-1956 był studentem studium filozoficznego, które mieściło się w klasztorze opolskim, a studium teologiczne odbył w klasztorze panewnickim w latach 1956-1960. Na początku studiów teologicznych złożył 15.12.1956 r. w Panewnikach profesję uroczystą na ręce definitora Prowincji i prefekta studiów o. Chryzostoma Kurka, zaś bp katowicki Herbert Bednorz udzielił mu tonsry w Panewnikach dnia 21 grudnia 1956 r. Ten sam Biskup i także w Panewnikach udzielił mu wszystkich święceń: niższych (ostiariatu, lektoratu, egzorcystatu i akolitatu) 14.08.1958 r., oraz święceń: subdiakonatu 21.02.1959 r., diakonatu 25.04.1959 r. i prezbiteratu 11.05.1959 r.

Po święceniach prezbiteratu kontynuował studia teologiczne w Panewnikach, gdzie w latach 1960-1961 był słuchaczem roku pastoralnego, równocześnie pomagając duszpastersko w Wieluniu –  został tam przeniesiony w lipcu 1961 r. w charakterze stacjonariusza. Po roku otrzymał obediencję do Wejherowa, gdzie przebywał do 1968 roku będąc rekolekcjonistą, a w latach 1965-1968 dyskretem klasztoru. Po kapitule, we wrześniu 1968 r., przeniósł się do Poznania jako rekolekcjonista, a od kwietnia 1969 r. był tam dyskretem. Już w grudniu 1969 wrócił do Wejherowa i przebywał w tamtejszym klasztorze do lutego 1973 r. – od kapituły 1971 r. jako wikary domu. W lutym 1973 r. Minister Prowincjalny o. Bernardyn Grzyska postanowił przenieść go jako wikariusza substytuta parafii w Helu. Dnia 01.08.1974 r. otrzymał dekret na administratora parafii helskiej. Pozostał w Helu na tym urzędzie aż do 1991 r., kiedy powstała nowa prowincji p.w. św. Franciszka z Asyżu z siedzibą w Poznaniu. Pod koniec maja 1991 r. otrzymał obediencję, która poprzez Panewniki skierowała go do Braunau w Austrii. Dekret Bpa Chełmińskiego zwolnił go z urzędu administratora parafii w Helu z dniem 1 sierpnia 1991 r.

Przebywając w klasztorze w  Braunau pełnił obowiązki kapelana szpitala, a także od 1992 do 1998 r. gwardiana klasztoru i ekonoma (w latach 1992-1995). Po blisko 8 latach pobytu, został w marcu 1999 r. odwołany z Braunau i przeniesiony do Wielunia w charakterze stacjonariusza. Niedługo potem, bo już w lipcu 1999 r., został powołany do pełnienia posługi spowiednika w kościele przyklasztornym w Bensheim, w Niemczech.

Ostatnim klasztorem w którym przebywał był klasztor w Miejskiej Górce, do którego przybył, po rocznym pobycie w Bensheim, w sierpniu 2000 r. Powierzono mu obowiązki ojca duchownego nowicjuszów, z której to funkcji zrezygnował we wrześniu 2002 roku. Zmarł 23 września 2009 r. w klasztorze w Miejskiej Górce.

O. Hilary Saternus przeżył 75 lat, w Zakonie 57, w kapłaństwie 50.

© 2017 Franciszkanie Zabrze. All Rights Reserved.
Free Joomla! templates by Engine Templates