Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:
„Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło”.
Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: „Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie”.
Gdy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci, Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi”. Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim.
A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci, Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.
I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu. [Mt 4, 12-23]

Czytania dzisiejsze dają okazję do pogłębionej refleksji na temat Kościoła, ponieważ przedstawiają jego elementy konstytutywne. Pokazują więc, że jest jeden, święty, powszechny i apostolski.

Jeden. Kościół jest jeden, ponieważ pochodzi od Chrystusa, który jest jego Głową. Różne wspólnoty chrześcijańskie uznają siebie za część jednego Kościoła założonego przez Chrystusa, w którym wedle podobnego rytu udziela się tylko jednego chrztu, a ten staje się źródłem jednej wiary, jaka łączy wierzących w Chrystusie. Z tego powodu Paweł zwalcza konsekwentnie każdy przejaw buntu i każdy sekciarski ruch oraz wszelkie próby manipulacji ze strony jakiejś grupy. Ale to pokusa atrakcyjna, stąd wciąż powraca pragnienie, by traktować jakąś grupę jako pewien ekskluzywny i uprzywilejowany kanał, przez który spływa zbawienie. Grupy zaś - o czym warto pamiętać - są tylko narzędziami zbawienia i takimi powinny pozostać, opierając się wszelkim dążeniom do manipulacji.

Święty. Kościół jako wspólnota jest święty, ponieważ jest ochrzczony w Chrystusie. Świętość jest przede wszystkim cennym, absolutnie darmowym darem. Następnie jest odpowiedzią, która przyjmuje imię nawróconego, a to znaczy, że jest nieustannym dostosowywaniem się do woli Ojca, jak Chrystus ją nam przekazał i jak Duch Święty nieustannie tę wolę w nas wzbudza.

Powszechny. Odwołanie, które dziś słyszeliśmy, do mieszkańców północy, krainy Zabulona i Neftalego, jak również nieustanne przywoływanie Galilei, obszaru częściowo zamieszkanego przez pogan lub ich właśnie goszczącego, przypomina Kościołowi jego podstawową misję - być otwartym na świat. Zauważmy: Jezus postanowił żyć w sposób ukryty oraz rozpocząć swoje życie publiczne w Galilei, po to, aby wyrazić swoją geograficzną bliskość z tymi ostatnimi i zarazem odrzuconymi. To zaś stanowi preludium do bliskości moralnej, skoro wszyscy mają uznawać się za braci. „W Kościele żaden człowiek nie jest obcokrajowcem” przypomniał Jan Paweł II podczas Światowego Dnia Emigranta 5 września 1995 roku.

Apostolski. Jedyny fundament, Chrystus, przyjmuje historyczną konkretność w posłudze apostołów i ich następców (biskupów) pozostających w jedności z biskupem Rzymu, papieżem. Wyraźne powołanie apostołów (pierwszych czterech, co usłyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii) wyraża niewątpliwą wolę Jezusa, by zorganizować Kościół w ten właśnie sposób. Ktoś więc zostaje powołany do naśladowania, aby być świadkiem słów i cudów Mistrza. Apostolskość Kościoła ma ścisły związek z jej powszechnością: wśród najważniejszych zadań apostołów i ich następców jest bowiem głoszenie Chrystusa wszystkim ludziom.