II Polski Synod Plenarny (1991-1999) - Liturgia Kościoła po Soborze Watykańskim II

Liturgia w tajemnicy Kościoła

46. "Kościół, który jak matka nosił sakramentalnie w swoim łonie chrześcijanina podczas jego ziemskiej pielgrzymki, towarzyszy mu na końcu jego drogi, by oddać go w ręce Ojca. Ofiaruje on Ojcu, w Chrystusie, dziecko Jego łaski i w nadziei składa w ziemi zasiew ciała, które zmartwychwstanie w chwale. Ofiarowanie to dokonuje się w pełni w czasie celebracji Ofiary eucharystycznej. Błogosławieństwa, które ją poprzedzają i po niej następują, są sakramentaliami" [73].
 Posługa Kościoła w czasie pogrzebu ma być zwiastowaniem orędzia o życiu wiecznym, wyrazem rzeczywistej łączności ze zmarłym, a także znakiem solidarności z jego rodziną [74]. Kościół, modląc się za zmarłych i sprawując za nich Eucharystię, umacnia jedność swoich żyjących dzieci, a wobec wszystkich uczestników tej liturgii, także niewierzących i wątpiących, wyznaje nadzieję, że życie ludzkie "zmienia się, ale się nie kończy" [75].

Liturgia - zaproszenie do odpowiedzialności. Wskazania i zalecenia synodalne

140. Sprawując obrzędy pogrzebowe, kapłani winni mieć "szczególny wzgląd na tych, którzy uczestniczą w pogrzebie i słuchają Ewangelii, czy to będą akatolicy, czy katolicy bardzo rzadko lub nigdy nie uczestniczący we Mszy świętej, albo nawet tacy, o których sądzi się, że utracili wiarę. Dla wszystkich bowiem kapłani są sługami Ewangelii Chrystusa" [108].

Zachęca się do odprawiania w wigilię pogrzebu nabożeństwa słowa Bożego przy zmarłym, także przez osoby świeckie.

Synod usilnie wzywa duszpasterzy i wiernych świeckich do stałej troski o porządek na cmentarzach i o estetyczne utrzymanie wszystkich grobów, także zapomnianych przez rodziny. Zarośnięte i zaśmiecone cmentarze, zaniedbane groby, są upokarzającym świadectwem braku kultury i szacunku dla zmarłych. Zaleca się, aby na grobach zmarłych chrześcijan nie umieszczać napisów i symboli, które tchną beznadziejnością, rozpaczą czy też pogańską wizją życia pozagrobowego. Także treść nekrologów podawanych w prasie i na klepsydrach winna być teologicznie poprawna i natchniona prawdą, że przez śmierć życie człowieka wierzącego "zmienia się, ale się nie kończy" [109].

przypisy

73. Por. KKK, 1683.

74. Por. KKK, 1684.

75. Mszał Rzymski dla Diecezji Polskich, 1 Prefacja o zmarłych.

108. Obrzędy pogrzebu, 18.

109. Mszał Rzymski dla Diecezji Polskich, 1 Prefacja o zmarłych.

© 2017 Franciszkanie Zabrze. All Rights Reserved.

Please publish modules in offcanvas position.

Free Joomla! templates by Engine Templates