II Polski Synod Plenarny (1991-1999) - Liturgia Kościoła po Soborze Watykańskim II

Liturgia w tajemnicy Kościoła

19. Przyjęcie sakramentu bierzmowania jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Przez sakrament ten bowiem ochrzczeni jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są do dawania świadectwa Chrystusowi, ukazywania głębokiego sensu i piękna Ewangelii, obrony "nadziei, która w nas jest" (por. 1 P 3, 15), budowania Kościoła w wierze i miłości [29]. Dlatego rodzice i duszpasterze winni troszczyć się o właściwe przygotowanie młodych chrześcijan do bierzmowania [30].

20. Tradycja łacińska podaje wiek rozeznania jako odpowiedni czas do przyjęcia sakramentu bierzmowania [31]. Jeśli mówi się o bierzmowaniu jako o sakramencie dojrzałości chrześcijańskiej, to nie należy mylić dojrzałego wieku wiary z dojrzałym wiekiem rozwoju naturalnego. Biskupi w swoich diecezjach określają wiek odpowiedni do przyjęcia tego sakramentu. W niebezpieczeństwie śmierci jednak należy bierzmować także dzieci, nawet jeśli nie osiągnęły jeszcze wieku rozeznania [32].

21. Udzielanie bierzmowania przez biskupa wyraźnie oznacza, że jednym ze skutków tego sakramentu jest ściślejsze zjednoczenie bierzmowanego z Kościołem, z jego apostolskimi początkami i jego posłaniem świadczenia o Chrystusie [33]. Ze względu na takie znaczenie bierzmowania, biskup powinien udzielać go raczej osobiście, chociaż w wyjątkowej sytuacji nadzwyczajnym szafarzem bierzmowania jest również prezbiter, za pozwoleniem biskupa diecezjalnego.

Polskie drogi odnowy liturgicznej

62. Większość młodzieży przystępuje do sakramentu bierzmowania. Dzięki ofiarnej służbie pasterzy Kościoła, przetrwało poczucie łączności tego sakramentu z posługą biskupią. Wielu ludzi młodych nie kojarzy jednak bierzmowania z sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej oraz nie widzi jego związku z chrztem i Eucharystią. Jest to spowodowane słabym udziałem młodzieży w życiu Kościoła, brakiem odpowiedniej katechezy parafialnej na temat bierzmowania i jego konsekwencji dla życia chrześcijanina.

63. Praktyka udzielania sakramentu bierzmowania uczniom kończącym szkołę podstawową stwarza coraz poważniejsze problemy zarówno na etapie przygotowania, jak też podczas samej liturgii. Duszpasterze nie zawsze przestrzegają zalecenia Episkopatu Polski, aby grupa bierzmowanych nie przekraczała 250 osób. W przygotowaniu kandydatów rzadko uwzględnia się udział świeckich uczestniczących w życiu parafii, w grupach apostolskich i modlitewnych oraz w stowarzyszeniach kościelnych.

Liturgia - zaproszenie do odpowiedzialności. Wskazania i zalecenia synodalne

110. Katecheza przygotowująca do sakramentu bierzmowania, która obejmuje nie tylko kandydatów do tego sakramentu, lecz także rodziców i świadków, winna prowadzić do przeżycia obecności i działania Ducha Świętego w Kościele Chrystusowym, wpojenia obyczaju osobistej i stałej modlitwy, kształtowania chrześcijańskich postaw moralnych, wierności obowiązkom codziennego życia, odwagi w wyznawaniu wiary, umiejętności obrony przekonań religijnych, a także odpowiedzialności za powołanie życiowe, relacje miłości i przyjaźni, wspólnotę lokalną i ojczyznę.

111. Każdy kandydat do bierzmowania powinien uczyć się miłować Kościół, "być mu odważnie wiernym, słuchać go, ofiarnie mu służyć i z radością wspomagać go w trudnej misji, jaką ma do wypełnienia" [101]. Zachęca się, aby kandydaci odbyli pielgrzymkę do kościoła katedralnego. Należy stworzyć im możliwość poznania istniejących w Kościele, a zwłaszcza w miejscowej parafii, stowarzyszeń, wspólnot i ruchów apostolskich.

112. Decyzja przyjęcia bierzmowania powinna być przemyślana i wynikać z pragnienia świadomego wyboru chrześcijańskiego stylu życia opartego na Ewangelii i nauce Kościoła. Dlatego bardziej wskazane jest udzielanie tego sakramentu młodzieży starszej. Synod postanawia, że po wejściu w życie reformy szkolnictwa do sakramentu bierzmowania będzie dopuszczana młodzież trzecich klas gimnazjum.

113. Należy zabiegać o to, aby grupy bierzmowanych nie były zbyt liczne.

Kandydat do bierzmowania powinien zachować imię chrzcielne. Jeśli jednak nie ma on świętego patrona z chrztu, może wybrać sobie imię świętego, który będzie dla niego wzorem dojrzałego życia chrześcijańskiego.

Chrzestny powinien być świadkiem bierzmowania. W ten sposób jaśniej zaznacza się związek między chrztem a bierzmowaniem. Nie wyklucza się jednak wyboru osobnych świadków, zwłaszcza jeśli byliby to rodzice [102].

114. Przygotowanie dorosłych kandydatów do bierzmowania powinno trwać przynajmniej dwa do trzech miesięcy. W miarę możliwości należy je związać z rokiem liturgicznym (Adwent, Wielki Post, Okres Wielkanocny). Przygotowanie takie powinno składać się z około sześciu katechez i indywidualnej rozmowy duszpasterskiej z kandydatem.

W razie potrzeby można połączyć przygotowanie do bierzmowania z bezpośrednim przygotowaniem do małżeństwa. W takich sytuacjach należy zadbać o bardziej gruntowną katechezę uzupełniającą braki w zakresie formacji religijnej.

115. Duszpasterze powinni udzielać bierzmowania osobom, które znajdują się w niebezpieczeństwie śmierci (także małym dzieciom), a nie otrzymały tego sakramentu.

przypisy

29. Por. KKK, 1285.

30. Por. KPK, kan. 890.

31. Por. KPK, kan. 891.

32. Por. KKK, 1307.

33. Por. KKK, 1313; KPK, kan. 882-888; Obrzędy bierzmowania według Pontyfikału Rzymskiego, 9-18.

101. Paweł VI, Insegnamenti di Paulo VI, VI 1968, s. 911. Cyt. za: Jan Paweł II, V Pielgrzymka do Ojczyzny, Pozdrowienie z wałów jasnogórskich, 4 VI 1997 r.

102. Por. Obrzędy bierzmowania według Pontyfikału Rzymskiego, 5.

 

© 2017 Franciszkanie Zabrze. All Rights Reserved.

Please publish modules in offcanvas position.

Free Joomla! templates by Engine Templates